Η πρώτη φεγγαρόβολτα....

Πολλά τα βράδια, πολλές οι στιγμές που μένουν άδειες!

Κι όμως, δεν σε άφησα βράδυ χωρίς καληνύχτα κι ας μην το έμαθες ποτέ..

Τις μέρες που δεν ήμουν εκεί, ολόγιομο φεγγάρι σου άφησα να με θυμίζει.

Λίγο αεράκι το λαιμό να σ’ αγκαλιάζει.

Τ’ αστέρια τα λόγια μου να σου ψιθυρίζουν,

Το ολόγιομο φεγγάρι που δεν μπορεί τα μάτια του από πάνω σου να πάρει

Εκεί ήμουν κι ας το ήξερες..

Τι κι αν δεν με έβλεπες, με το σύμπαν μίλησα και τα κανόνισα! Όχι για τίποτα άλλο, απλά και μόνο να είμαι εκεί.

Να είμαι εκεί σε κάθε βήμα του γυμνού σου ποδιού στην ζεστή αμμουδιά

Τι κι αν δεν με άκουγες; Εγώ σου σιγοτραγουδούσα τους ωραιότερους στίχους μέσα από τα κύματα που απαλά άγγιζαν την αμμουδιά, το κρύο καλοκαιρινό αεράκι που μου χάιδευε τα μαλλιά.

Τι κι αν άκουγα το ψιθύρισμα των χειλιών σου, τι κι αν έβλεπα την λάμψη των μαλλιών σου;

Κι αν χάνονταν οι λέξεις στο θρόισμα των δέντρων, τα μάτια της ψυχής σου θα βρίσκουν πάντα το δρόμο.

Άρα για πες.... πόσο καιρό έχει να με δεις;

Με τα μάτια.. αιώνες ολόκληρους... με το μυαλό, βρίσκεσαι ήδη δίπλα μου.

Τι ζεστασιά νιώθω!! Κι ας είναι ζέστη, αυτή τη ζέστη σου τη θέλω!

Τι κι αν θέλω να ξέρω ακριβώς τι μου σκέφτεσαι τώρα; Πόσο σε νοιάζει τι με νοιάζει;

Τι κι αν θέλω να μου δώσεις την σκέψη σου να ‘ρθω λιγάκι πιο κοντά σου; Πόσο νιώθεις αυτό που θέλω;

Η σκέψη μου φωνή βουβή που μόνο εσύ ξέρεις να ακούς.. τι κι αν με νοιάζει τί σε νοιάζει; Τί κι αν στα λέω μα δεν τα ακούς;

Αλήθεια αν μπορούσες να τα ακούσεις δεν θα σε άφηναν λεπτό να κοιμηθείς. Φασαρία πολλή αυτή η σκέψη.. δεν σταματάει να υφαίνει.

Φωνή για λίγους, φωνή για χέρια να την αρπάξουν και να την αγκαλιάσουν.. φασαρία που με ένα χάδι είναι έτοιμη να γίνει ψιθύρισμα.... ίσα ίσα νανούρισμα...

Να με αγγίζεις...όπως ο ήλιος αφήνει τα σημάδια του επάνω μου τις πρώτες μέρες του καλοκαιριού. Να με αγγίζεις με το κορμί και την ψυχή σου  κι ας μην φαίνονται τα σημάδια σου, εγώ θα τα βλέπω, θα τα αγγίζω σαν ανάγλυφα κομμάτια του κορμιού μου.

Δώσου σε μένα κι εγώ θα σ´ αγκαλιάσω με τα δάκτυλα ακτίνες μου. Ήλιος θα γίνω να αγγίζω το κορμί σου, να αφήνω τα σημάδια μου κι ας μην με βλέπεις, φτάνει να με νιώθεις. Κι όταν δεν είμαι ήλιος, φεγγαρόλουτρο να χαϊδεύω τα μαλλιά σου.... κι εκείνα τα σκοτεινά τα βράδια θα σπάσω σε χιλιάδες αστέρια να σε φυλάω. Και καθώς γυρνάς το κεφάλι σου πάνω να με βλέπεις, εγώ θα σε βλέπω.. να σε λατρεύω.

Η σκέψεις σου φεγγαρόσκονη στον μαύρο ουρανό, το γέλιο σου αστέρι περήφανο και λαμπερό που μου χαϊδεύει τις πιο απόμακρες πτυχές της ψυχής, με λατρεμένα λόγια και σκηνές βγαλμένες από παραμύθια.

Τι θα λεγες αν το «λατρεύω» είχε την δικιά του θέση στις ανείπωτες και πολλομυαλοδουλεμένες προτάσεις στα παραμύθια και στα άβατα μονοπάτια του μυαλού, που λεκτικά χαϊδεύουν τις πιο απόμακρες πτυχές της ψυχής;

Τα αγγίγματα της ψυχής είναι πιο δυνατά από αυτά του κορμιού.. να το ξέρεις αυτό.

Του κορμιού είναι επακόλουθο της ανάγκης της ψυχής από άυλο να γίνει ύλη.

Δεν είναι πιο δυνατά, είναι μηδέν σε αυτά που η ψυχή μπορεί να νιώσει.

Όχι αναγκαστικά από ανάγκη.. η ψυχή θέλει τροφή και όλο δυναμώνει. Το σώμα θέλει άγγιγμα για να θρέψει την πεινασμένη του περιέργεια.. φθείρει και φθείρεται.

Μην βλέπεις τί λέω.. τί νιώθω στην ψυχή μου να βλέπεις!

Τι κι αν έχω ανάγκη να δω τα λόγια της ψυχής σου;

Τί να τρέφει άραγε αυτή η ανάγκη;

Να ακούσω αυτή τη φασαρία..

Πόσο ένα σύννεφο μπορεί να κρατά τον ολογάλανο και ξάστερο ουρανό, μαύρο;

Τί κι αν είναι όλα μπροστά σου να τα δεις και να τα αγγίξεις, σαν τους κόκκους από την άμμο στην λευκή παραλία. Φτάνει μόνο να απλώσεις τα χέρια σου και να τα αγγίξεις, να μπλέξεις τα δάκτυλα σου και να τα σηκώσεις ψηλά στον ουρανό, μόνο κ μόνο για να πέσουν ξανά με φόρα στο έδαφος, θορυβώδες!

Αυτή η ψυχή έχει πολλά να πει, και η δική μου λαχταρά πολύ να την ακούσει

Λένε όταν μια ψυχή πονά τ ´αστέρια της στέλνουν κάποιο να την αγαπήσει

Και όταν μια ψυχή γεμίσει, τ ‘αστέρια της στέλνουν κάποιο να την ακούσει

Χρωστάμε πολλά στ´ αστέρια τελικά

Είναι πολλή η φασαρία και έτοιμη να εκραγεί

Άσε την ψυχή σου στα αστέρια... ξέρουν καλά τη δουλειά τους

Κι αν έχει σύννεφα θα τα φυσήξω να γεμίσουν φως, να φανούν οι ακτίνες του ήλιου που σου αγγίζουν την ψυχή και το κορμί. Κι αν ο αέρας δεν τα κάνει ένα με τον ουρανό, θα σε πετάξω πιο ψηλά κι από το πιο μικρό σύννεφο, να έχεις όλο το γαλάζιο για σένα

Όμορφο γαλάζιο μου, αυτό να κρατήσεις και πάει στα χρυσαφένια σου μαλλιά.

Γί αυτό σου λέω.. μην με αφήσεις χωρίς καληνύχτα, η νύχτα είναι μεγάλη, χωρίς φως θα χαθώ.. αφού τα χέρια σου δεν μπορούν να με κρατήσουν ως το πρώτο φως του ήλιου άσε τουλάχιστο την σκέψη σου εδώ για συντροφιά

Η νύχτα είναι μικρή να μας χωρέσει. Η μέρα πολύ πεζή για να μας γεμίσει. Κράτα εκεί τη σκέψη μου να σου αγκαλιάζει τη ψυχή.

Η νύχτα είναι η ώρα που μιλάνε οι ψυχές....