Δεύτερος κρυφός μονόλογος

Πώς μπορεί τελικά το μισό να γίνει 1 και το 1 απλά 0..!

Να δίνεσαι χωρίς φόβο, απλά και απλόχερα..

ασταμάτητα.. ατέρμονα, μέχρι να αδειάσει το μέσα σου..

πράγμα αδύνατο

  

  Με τόσα άστρα που ξεπροβάλλουν στη σειρά,

 φαντάσου πόσες ευκαιρίες σου δίνει για να φέρεις

 τα πράγματα στα μέτρα σου

Κι αν τ' άστρα είναι ψηλά, θα γίνω σκάλα ν' ανέβεις, να πάρεις λίγο από το φως τους!

Να ονειρεύεσαι αντικρίζοντας το κενό που διψάει για αναμνήσεις και

εικόνες για να γεμίσει.. Για να πάψει να είναι απλά «κενό» . Να αποκτήσει

νόημα, σχήμα, δομή και μάζα. Μόνο έτσι θα μπορέσει να χωρέσει

στα πολύχρωμα όνειρά σου!

Για αυτό το υπέρλαμπρο αστέρι όλα εξαρτώνται από το ποιος το κοιτάζει και πόση

ανάγκη το έχει.. για να σβήσει σιωπηλά, χαρίζοντας έτσι την μεγαλύτερη ελπίδα σε

μια ψυχή που ψάχνει από κάπου να πιαστεί!

…όπως δεν θα μπορέσεις ποτέ να εξηγήσεις τις πολλαπλές διαστάσεις που μπορεί να έχει ένα γκρι ορθογώνιο που απλώνει απαλά το χέρι του για να πάρει λίγο από το ανάγλυφο χρυσό και μωβ.. για να δώσει άλλη διάσταση στην όλη ύπαρξή του

Τι να σκέφτονται άραγε; (πόσο γλυκά είναι!!) Πόσες λέξεις ανταλλάζουν στο μυαλό τους; Δεν είναι ανάγκη καν να μιλάνε, γιατί απλά όλα τους μιλάνε..

Να τα νιώθεις με τα μάτια, να τα’ αγγίζεις με την ψυχή σου. Να νιώθεις κάθε τους κύμα και καμπύλη όπως το νερό στα χείλη σου την πιο ζεστή μέρα του καλοκαιριού!

….και μετά.. απλά σιωπή..

Το μυαλό εύκολα ξεχνά όταν δεν συνδέει τις στιγμές με αισθήματα. Για σένα θα είναι τόσο σύντομη αυτή η ανάμνηση, για μένα.. θα με ακολουθεί μια ζωή....

Και ο μονόλογς δεν σταματάει.. μεγαλώνει και προσδοκεί ανυπόμονα την στιγμή που 2 λαμπερά μάτια θα διαβάσουν το τί ακριβώς έχει να πει.

Όχι αυτό που αναγράφει, αλλά αυτά που φαίνονται πίσω από τις λέξεις. Αυτά που μόνο με την ψυχή μπορείς να δεις καθαρά.

Αλήθεια.... πόσο καθαρά τα βλέπεις;