Τέσσερα

4....

Τόσο λίγα που όμως η αλήθεια τους είναι τόσο μεγάλη! Γιατί δεν φτάνει να τα βλέπεις και να τα μετράς, παρά μόνο να τα νιώθεις.

Να τα νιώθεις με τα μάτια, να τ’ αγγίζεις με την ψυχή σου. Να νιώθεις κάθε τους κύμα και καμπύλη όπως το νερό στα χείλη σου στην πιο ζεστή μέρα του καλοκαιριού!

Να το θυμάσαι.. όσα χρώματα και αν έχουν στα πέταλά τους, πρέπει να το δεις με την ψυχή σου για να μπορέσεις να τα δεις στ’ αλήθεια!

Απλά να δένεσαι και να δίνεσαι!

Να δένεσαι με λέξεις, στιγμές, εικόνες, τοπία, μυρωδιές και ήχους.. με αισθήματα

Σκηνές που μόνος δημιουργείς στο μυαλό σου και που πρωταγωνιστής είσαι πάντα εσύ... ή και κάποιος άλλος μαζί.. δημιουργείς την δική σου πλοκή, τις συνομιλίες που ονειρευόσουν να έχεις, τις κινήσεις που θα ήθελες να κάνεις ή και μη..

Να δίνεσαι χωρίς φόβο.. απλά και απλόχερα. Ασταμάτητα και ατέρμονα.. μέχρι να αδειάσει το μέσα σου.. πράγμα αδύνατο! 

Και όλα αυτά με μόνο ένα άγγιγμα, ένα χάδι στα μαλλιά, στο μάγουλο, στα χείλη. Που σου ξυπνά σε δευτερόλεπτα όλα αυτά που ίσως και να προσπαθούσες να πνίξεις μέσα σου. Τα θέλω σου, τα εγώ σου. Γιατί καμιά φορά είναι καλό να έχεις «εγώ»... δεν είναι πάντα για τους άλλους!

Τί και αν οι άλλοι δεν το βλέπουν; Τί και αν τα μάτια τους είναι πολύ πεζά για να δουν τί πραγματικά βρίσκεται μπροστά τους. Δεν παύει να υπάρχει και να δυναμώνει.. 

Μα κι αν τα μάτια δεν βλέπουν, θα έχουν την ευκαιρία να γνωρίσουν τις ευφάνταστες ευωδιές που αναβλύζουν από τα μικρά, πολύχρωμα λουλούδια.. τα μικρά πράγματα που κάνουν την ζωή μεγάλη!

Να ονειρεύεσαι αντικρίζοντας το κενό που διψάει για αναμνήσεις και εικόνες για να γεμίσει! Για να πάψει να είναι απλά κενό. Για να αποκτήσει νόημα, σχήμα, χρώμα, δομή και μάζα. Μόνο έτσι θα μπορέσει να χωρέσει στα πολύχρωμα όνειρά σου. 

Ξαπλώνοντας στο βαμβακερό γρασίδι θα δεις τον λαμπερό ουρανό. Με τόσα άστρα που ξεπροβάλλουν στη σειρά φαντάσου πόσες ευκαιρίες σου δίνει για να φέρεις τα πράγματα στα μέτρα σου. Πόσα αστέρια θα πρέπει να θυσιάσει για να έχεις εσύ αυτό που πάντα ονειρευόσουν και μη βρίσκοντας τον τρόπο να το αποκτήσεις, παραδίνεις την τελευταία σου ευκαιρία σε ένα άστρο. 

Τόσο λαμπερό που φαντάζει αδύνατο να χάσει το φως του από μόνο μια ευχή.. όμως όλα έχουν τον σκοπό τους. Και για αυτό το υπέρλαμπρο αστέρι όλα εξαρτώνται από το ποιος το κοιτάζει και πόσο ανάγκη το έχει.. για να σβήσει σιωπηλά, χαρίζοντας έτσι την μεγαλύτερη ελπίδα σε μια ψυχή που ψάχνει από κάπου να πιαστεί! 

Και ξαφνικά συνειδητοποιείς πόσο ταιριάζει ο πολύχρωμος κύκλος με το γκρι ορθογώνιο.. το μουντό με το φωτεινό. Το τόσο ισομετρικά φτιαγμένο ορθογώνιο με το ανεξέλεγκτα μικρό λουλούδι που απλώνει τα μικρά του πέταλα όσο πιο μακριά μπορεί. 5 μικρά μωβ πέταλα.. τόσο απλό στο μάτι.. θα χρειαστείς όμως ώρες, μέρες ολόκληρες για να μπορέσεις να εξηγήσεις τη σημασία τους.. και πάλι όχι απόλυτα! Όπως δεν θα μπορέσεις ποτέ να εξηγήσεις τις πολλαπλές διαστάσεις που μπορεί να έχει ένα γκρι ορθογώνιο που απλώνει απαλά το χέρι του για να πάρει λίγο από το χρυσό και μωβ και για να δώσει άλλη διάσταση στην όλη ύπαρξή του.

Τί να σκέφτονται άραγε; Πόσες λέξεις να ανταλλάζουν στο μυαλό τους. Δεν χρειάζεται καν να μιλάνε. Γιατί απλά όλα τους μιλάνε.. κάθε ματιά, κάθε χάδι, κάθε κίνηση, κάθε κτύπος της καρδιάς. 2 σώματα σε ένα, 2 κτύποι μιας καρδιάς.... τέσσερα