Μηδέν

Και καταλήξαμε σε αυτό... το 1 να γίνει 0 θέλαμε. Τα καταφέραμε λοιπόν. Χωρίς να το θέλω φτάσαμε εδώ που ήθελα. Πόση ειρωνεία να χωρέσει σε ένα αριθμό; Τον πιο ανούσιο από όλους, τον πιο μοναχικό, τον πιο συγκεκριμένο και τον πιο απόλυτο. Ο πιο άδειος, εγωιστής και καθόλου ατέρμωνος. Σου άρεσε πολύ αυτή η λέξη, μου πληρούσε το καθόλου εγωιστικό μου «είναι». 

Πόσο κρίμα τελικά.. 

Στην ίδια θέση είμαι, σε αυτήν ακριβώς την θέση στον καναπέ που πέρασα από όλα τα αισθήματα, χαρές, δημιουργικές ώρες, δάκρυα και χαμόγελα. Μόνο που αυτή τη φορά μέλλει να με βρεί μόνη το βραδάκι. Με ένα «γιατί» και ένα «πώς» ζωγραφισμένο απορημένα στα χείλη μου. Δεν θα πάρω απάντηση, το ξέρω. Γιατί πάντα είχες το ταλέντο να ξεγλυστράς από τέτοια λόγια, από λόγια που έπρεπε να ήταν συγκεκριμένα.. σου άρεσε πάντα το γενικό.. για πες τώρα όμως; Μπορείς; Μάλλον όχι, γιατί απλά ποτέ δεν ήταν συγκεκριμμένο αυτό που ένιωθες.
Δεν θέλω να στολίσω αυτό το κείμενο με καλοδουλεμένες, εκλεπτισμένες και αρμονικά φτιαγμένες λέξεις. Αυτό το κεφάλαιο το θέλω έτσι, όπως μου βγαίνει με την πρώτη γραφή. Δεν το θέλω..δεν το χρειάζομαι..απλά να το αποτυπώσω ακριβώς όπως το νιώθω χωρίς πολλή σκέψη..τα αυθόρμητα πάντα είχαν και θα έχουν περισσότερο νόημα από τα καλοσχεδιασμένα!

Στο μηδέν θα κλείσουμε και ας έχει 1002 ακόμη ανεκπλήρωτα.... η αλήθεια που μου ξαφνιάζει την ίδια μου την συνείδηση!

Καληνύχτα καρδιά μου, θα μου λείψεις και ας μην καταλαβαίνεις το πώς και το γιατί!